การเทรดแบบเอาแต่ใจตัวเอง

คือการเทรดที่เริ่มจากการคิดไปก่อนว่า ราคาควรจะวิ่งไปทางไหน

ถ้าคิดว่าฟิวจะขึ้น
พอฟิวลง ก็คิดว่า เดี๋ยวมันก็ขึ้น

ถ้าคิดว่าฟิวจะลง
พอฟิวขึ้น ก็คิดว่า เดี๋ยวมันก็ลง

นานเข้า ก็อาจเริ่มถามตลาดว่า
ทำไมมันไม่ขึ้น หรือไม่ลงแบบที่เราคิดไว้

เราคิดว่าฟิวควรจะวิ่ง
แต่พอฟิววนอยู่ที่เดิม ใจเรากลับเป็นฝ่ายวิ่งแทนฟิว

เติมออเดอร์
หาเรื่องทำโน่นทำนี่
เหมือนต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อระบายความหงุดหงิดในใจ

แต่การเทรดแบบไม่เอาแต่ใจตัวเอง

คือการไม่ปักหมุดไว้ล่วงหน้าว่าฟิวต้องเป็นอย่างไร

ฟิวขึ้น ก็แค่ดูว่า ฟิวขึ้นแล้วทำอะไรดี
ฟิวลง ก็แค่ดูว่า ฟิวลงแล้วทำอะไรได้บ้าง
ฟิวอยู่กับที่ ก็แค่ถามว่า จำเป็นต้องทำอะไรไหม

ถ้าไม่มีอะไรต้องทำ
ก็อยู่เฉยได้

เมื่อเราเป็นฝ่ายวิ่งตามฟิว
เราจะค่อยๆ เสียการควบคุมเกม
เพราะกลายเป็นคนที่ถูกฟิวลากไป

แต่ถ้าเราเป็นฝ่ายตั้งหลักอยู่กับที่
แล้วมองฟิววิ่งอยู่ห่างๆ

เราจะยังเห็นพอร์ตของตัวเอง
เราเห็นฟิวที่กำลังเคลื่อน
เราเห็นระดับความผันผวน
เราเห็นเวลาที่ผ่านไป และเวลาที่เหลืออยู่
เราเห็นราคาที่ตลาดกำลังให้

แล้วค่อยๆ ดูว่า
ตรงนี้ มีอะไรที่น่าทำจริงๆ หรือเปล่า